บทที่ 136

แสงอรุณรุ่งแรกเริ่มลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบๆ ของปราสาทไลแคนดอร์ ทอประกายอ่อนโยนลงมาในอ้อมแขนของข้า ข้าเดินไปตามโถงทางเดินหิน สองมือที่เหี่ยวย่นกุมย่ามที่บรรจุยาฟื้นพลังและวัตถุอาคมไว้แน่น แม้วัยชราจะคืบคลานเข้ามา แต่ในฐานะจอมเวทหลวงแห่งซิลเวอร์ฮาวล์ ข้ายังคงภักดีต่อราชันหมาป่า

ปราสาทช่วงนี้ให้ความรู้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ